ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -214



02-08-2018

ದಿನಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. 

ಮನೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಸಲ ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಸಲ ಉದಯನ ಕ್ಯಾರಿಯರ್‍ನಿಂದ ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ!

ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ತಿಂಡಿ ಸೇವನೆ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಜಯನಗರದಿಂದ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಕೊನೆಗೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಬೇಗ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಬಹುಶಃ ಬೇಗ ಮತ್ತು ಭದ್ರವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ!

ಕೆಲವು ಶನಿವಾರಗಳು ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಅಶೋಕ ಎನ್ನುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಜೊತೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದ ನೆನಪಿದೆ. ನಾರಾಯಣನ ಲ್ಯಾಂಬ್ರೆಟ್ಟಾ, ಮತ್ತು ಅಶೋಕನ ವಿಶೇಷ ಮೊಪೆಡ್ ಪರ್ಲಿಯಾಮಾ. 

ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಇಷ್ಟದಿಂದ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ!

‘ನೀನು ವಟವಟಾಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತೀಯ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿನ್ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋಗೋದು!’

ಅಲೆಲೆ... ಎಂತಹ ಬಿರುದು! 

ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಮೂಕನಂತಿದ್ದವನು ಈಗ ಸಖತ್ ಹರಟೆಮಲ್ಲನಾಗಿದ್ದೆನೆಂದು ಅರಿವಾಯಿತು.

ಹೊರಗಿನ ಜನರ ಬಳಿ ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲವೇನೋ.

ನಮ್ಮ ಜನರೇಟರ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಶೇಷ ಜನರೇಟರುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಹಂತ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಇನ್ಸ್‍ಪೆಕ್ಷನ್ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳ ಜನರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಒಂದು ಜನರೇಟರ್‍ನ ತಿರುಗುವ ಭಾಗವಾದ ರೋಟಾರ್‍ಗೆ ಬಳಸುವ ಕಾರ್ಬನ್ ಸ್ಟೀಟ್ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಣ ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಇನ್ಸ್‍ಪೆಕ್ಟರುಗಳು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮದ್ರಾಸ್ ಅಥವಾ ಬಾಂಬೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರು.

ಅವರು ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಆ ರೋಟಾರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಲೇತ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮತ್ತೆ ಇಡೀ ಜನರೇಟರ್ ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಮತ್ತೆರಡು ಟೆಸ್ಟ್.

ಕೊನೆಗೆ ಆ ಜನರೇಟರ್ ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಟ್ ರನ್ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದರೆ ಅದು ಅನೇಕ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಓಡಿದರೂ ಅದರ ಶಾಖ ಒಂದು ನಿಖರವಾದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಕೂಡದು ಎಂಬುದು ಆ ಟೆಸ್ಟ್‍ನ ಫಲಿತಾಂಶ.

ಈ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುವಾಗ ನಾಲ್ಕೈದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಕಿತ್ತು. 

ಆ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಬಂದವರನ್ನು ನಾನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಮತ್ತು / ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ನಾನು ನೋಡಿರದ ಹೊಟೇಲ್‍ಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ!!

ನನ್ನಂತಹ ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವನು ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಅಂತಹ ಹೊಟೇಲ್‍ಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಈಗ ಕಂಪೆನಿಯ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆಹಾ ಮಜಾ ಉಡಾಯಿಸಿದ್ದೀಯಾ ಎನ್ನುಬಹುದು ನೀವು. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ನೀವು.

ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಪರಿಚಯವಿರದ ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತ, ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಒಂದು ಕಲೆ ಮತ್ತು ಶ್ರಮ ಕೂಡ!

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more