ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -186


05-07-2018

ಮಾತಿನ ಪೆಟ್ಟು 
ನನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತ ಆರನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಸೇಲ್ಸ್‌ ಡಿಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಪೀಪಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್. ಅಂದರೆ ಡಿಸೈನ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಜನರೇಟರ್‌ಗಳನ್ನು ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಪ್ಲಾನಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ, ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡಿಸಿ, ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಪೆಯಿಂಟ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮಾಡುವುದು. ಅಬ್ಬಾ... ಇವೆಲ್ಲ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಜನರೇಟರ್ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್‌ಯೋಗ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನ ಹಿಂದೆ 'ಬೀಳುವುದು'! ಇದು ಪೀಪಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ತಾನೇ? ಜೊತೆಗೆ ಗ್ರಾಹಕರುಗಳಿಗೆ ಅವರ ಜನರೇಟರ್ ಎಂದು ಬರಬಹುದು ಎಂದು ಪತ್ರ, ಫೋನ್, ಟೆಲೆಕ್ಸ್. ನಾನು ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು. ಊಟದ ಆಲೋಚನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ನಮ್ಮ ಆಫೀಸ್ ಪಕ್ಕದ ಡೈನಿಂಗ್ ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗಾಗಿ ತರಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಪ್ಪಳ ಮತ್ತು ಸೂಪ್ ಪರಿಮಳ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಗಂಟೆಗೆ ಮೂಗಿಗೆ ಅಡರಿದಾಗಲೇ! ನಮ್ಮ ಊಟದ ಸಮಯ ಹನ್ನೆರಡೂವರೆ! 
ನನ್ನ ದೊಡ್ಡೆಸ್ಟ್ ಬಾಸ್ ಶಾಪ್ ಥ್ರೀಗೆ ಬಂದು 'ಯತಿರಾಜ್ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ' ಎಂದು ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಹಡಿ ಇಳಿದು ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿ ಜನರೇಟರ್‌ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಹೋಗಬೇಕು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಕರತಲಾಮಲಕ. ವಿವರ ಕೇಳಿ, ತಡವಾಗಿ ತಯಾರಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಜನರೇಟರ್‌ಗಳ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್ ಜನರಿಗೆ 'ಆಶೀರ್ವಾದ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಾರತಿ' ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಇಮ್ಮಿಡಿಯೆಟ್ ಬಾಸ್ ಕೂಡ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಎಂದಿನ ತರಲೆ ಸ್ಟೈಲಿನಲ್ಲಿ 'ಸಾರ್... ನಮ್ಮ ಸಾಹೇಬರು ಶಾಪ್ ಥ್ರೀಗೆ ತೋರುವ ಆಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲುಭಾಗ ಶಾಪ್ ಟೂ ಮೇಲೆ ತೋರಿದರೆ..' ಎಂದೆ. ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಬೇಕು ಆದರೆ ನೇರವಾಗಿ ದೂರಬಾರದು... ಹಾಗೆ. ಸರಕ್ಕನೆ ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ 'ಏನಂದೆ?' ಎಂದರು. ರೊಟ್ಟಿ ಜಾರಿ ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು! ಅಂದು ಶಾಪ್ ಟೂ ಜನಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ! ನಂತರ ಆ ಜನ 'ಯಾಕೆ ಯತಿರಾಜ್? ಮೊದಲೇ ನಮಗೆ ಹೇಳಿ ಆಮೇಲೆ ಸಾಹೇಬರನ್ನ ಕರಕೊಂಡು ಬರಬೇಕಿತ್ತು' ಎಂದರು.' ಅವರೇ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು' ಎಂದೆ. ಹೇಗೂ ಅವರನ್ನು ಇವರು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯ! ನಂತರ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡೆಸ್ಟ್ ಸಾಹೇಬರ ಬಳಿ ಹೋದೆ. ಅವರು 'ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಜನರೇಟರ್ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು. ಬೆಂಡೆತ್ತುತ್ತೀನಿ' ಎಂದರು. ಆಗ 'ಬೇಡ ಸರ್... ನಾನೇ ಅವರೊಂದಿಗೇ ದಿನಾ ಏಗಬೇಕು. ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದಾಗ ಬರ್ತೀನಿ' ಎಂದೆ. 
ನನ್ನ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಬದಲಾದಾಗ ನಾನು ಶಾಪ್ ಕಡೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಆ ಕಡೆ ಹೋದರೆ 'ನೀನೇ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು' ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಬಹಳ ಜನ ಹೇಳಿದಾಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಖುಷಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more