ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -168



17-06-2018

ಆಡುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಾ ಮೊದಲ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತು.

ಪಾಠ ಓದುವಿಕೆಯು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಮಾಮೂಲಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತೂವರೆ ವರೆಗೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದವನು ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ, ಒಂದೂವರೆ ವರೆಗೆ ಓದತೊಡಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿದ್ದರೂ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ 49 ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು!

ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ 64% ಇತ್ತು.

ಕನ್ನಡ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಎಚ್ ಎಸ್ ರಾಘವೇಂದ್ರರಾವ್ ‘ಯತ್ರಾಜಾ, ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತಗೊಳ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಕಡಿಮೆ ತಗೊಂಡಿರೋದು’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರು.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರೆಂದರೆ ಭಯ, ಭಕ್ತಿ ಜೊತೆಗೆ ಸಲಿಗೆ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ‘ಹೋಗಿ ಸಾರ್, ಈ ಕಾಂಪೋಜಿಷನ್ ಬರೆಯೋಕ್ಕೆ ಯಾರಿಗೆ ಆಗತ್ತೆ? ಅಷ್ಟಷ್ಟು ಬರೆಯೋದು ನನಗೆ ಆಗಲ್ಲ’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಮೊದಲ ಪಿ.ಯು.ಸಿ.ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆಯುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಬರೆದು ಕೈ ನೋವು ಬಂದು ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಬರೆದಿದ್ದೆ.

ಈಗ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನನಗೇ ನಗು ತರಿಸುತ್ತವೆ. ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು, ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೇಷ್ಟರಿಗೆ ‘ಹೋಗಿ ಸಾರ್’ ಎಂದಿದ್ದು ಈಗ ಉಲ್ಟಾ ಆಗಿದೆ. ಅಫ್ ಕೋರ್ಸ್, ನಾನು ಬರೆದ ಕಾದಂಬರಿ ‘ಚಿರಸ್ಮಿತ’ಗೆ ಎಚ್ಚೆಸ್ಸಾರ್ ಸರ್ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿದ್ದು ನನ್ನ ಸುಕೃತ. ಇದರ ಕಥೆ ಆಮೇಲೆ.

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್‍ಕೊಲೀಜಿಯೇಟ್ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಹಿಂದೀ ಹಾಡುಗಳ ಗಾಯನ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.

ಎಚ್ ಎನ್ ಮೀರಾ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರು ನೆನಪಿದೆ. ವಿರಹಾ ನೋವು ನೂರು ತರಹಾ ಮತ್ತು ಜೋಕೆ ನಾನು ಬಳ್ಳಿಯ ಮಿಂಚು ಹಾಡಿದ್ದರು. ಬಹುಮಾನ ಗೆದ್ದಿದ್ದರು. ಅವರು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಕಿರ್ಲೋಸ್ಕರ್ ಕಾಲೋನಿಯ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಶಂಕರಮಠದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಹಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ.

ಒಂದು ಥರಾ ಚಿನ್ನದ ಜೀವನ ಅದು. ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲ. ಕಿಶೋರಾವಸ್ಥೆಯ ದಿನಗಳು. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ವಸ್ತುಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾಗ ಸಹಪಾಠಿ ಹುಡುಗಿಯರು ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗ ಏನೋ ಸಂಕೋಚ, ಏನೋ ಸಂತೋಷ, ಏನೋ ಉಲ್ಲಾಸ ಈ ದಿನ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು!

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ ಚುನಾವಣೆ. ಇಬ್ಬರೇ ಇದ್ದರು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ನನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನೆಂದು ನೆನಪು. ನೀನೇ ಗೆಲ್ಲುವೆ ಎಂದಿದ್ದರು ಎಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿನ ಕಮ್ಮಿ ಜನಪ್ರಿಯನ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಿದ್ದೆ.

ಕೊನೆಯ ದಿನ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಂಡಿಡೆಸಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದಿದ್ದೆ. ಆ ಕಮ್ಮಿ ಜನಪ್ರಿಯನೇ ಗೆದ್ದಿದ್ದ.

ನನ್ನನ್ನು ಬೈದವರೆಷ್ಟು ಜನವೋ!

ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಫಸ್ಟ್ ಯಿಯರ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಆದ ನಂತರ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಮುಂಚೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ನಿದ್ರೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಗೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಫಸ್ಟ್ ಪಿಯುಸಿ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಓದಲುಪಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಪುಸ್ತಕ ಟಪ್ ಎಂದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನಾನು ನಿದ್ರಾದೇವಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ!
                        -0-0-0-0-0 -


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more