ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -142


22-05-2018

ನಮ್ಮ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಅರಸೀಕೆರೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರೈಲುಗಾಡಿಗಳ ಎಂಜಿನ್‍ಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಕೊಂಡು ಮೈಸೂರು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಾಮರಾಜನಗರದ ರೈಲು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಇವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಆಯಾ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರಲು ಅವುಗಳ ‘ಮುಖ’ವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಟರ್ನ್ ಟೇಬಲ್ ಇತ್ತು.

ಅದೊಂದು ವೃತ್ತಾಕಾರದ ವೇದಿಕೆ. ಅದನ್ನು ಒಂದು ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉಕ್ಕಿನ ಕಂಬಿಯ ಆಧಾರದಿಂದ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಆ ವೇದಿಕೆಗೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಲಂಬವಾಗಿದ್ದ ಕಂಬಿಗಳು ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಎಂಜಿನ್ ಅನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಬ್ಬರು ರೈಲ್ವೇ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಅದನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಲೀಸಾಗಿ ತಿರುಗುವ ವೇದಿಕೆಯದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಎಣ್ಣೆ ಪಣ್ಣೆ ಹಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದರು. 

ಅದೋ ಮತ್ತೆ ಚಾಮರಾಜನಗರದ ಎಂಜಿನ್ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೂ, ಬೆಂಗಳೂರು ಅರಸೀಕೆರೆ ಎಂಜಿನ್ನುಗಳು ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ತಿರುಗಿಕೊಂಡವು!

ಇದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಒಂದು ‘ತ್ರಿಕೋಣ’ವಿತ್ತು. ಅದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಫೀಲ್ಡ್ ದಾಟಿದರೆ ಅಲ್ಲಿತ್ತು.

ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ ಎಂಜಿನ್ ಉತ್ತರದಿಂದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ಪಾಯಿಂಟ್ ಸನ್ನೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಎಳೆದರೆ ಕಂಬಿಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಜೊತೆ ಕಂಬಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ ಎಂಜಿನ್ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿ, ನಂತರ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. 

ಒಮ್ಮೆ ಟರ್ನ್ ಟೇಬಲ್ ಕೆಟ್ಟಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಎಂಜಿನ್‍ಗಳ ಭರಾಟೆ ಶುರುವಾದವು. ಈಗಿನಷ್ಟು ರೈಲುಗಳು ಆಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಇದ್ದವು.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಎಂಜಿನ್ ಕಂಬಿಯಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಾರಿಕೊಂಡಿತು!

ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೆತ್ತಲು ಕ್ರೇನ್. ವಾಹ್.... ಅದೆಷ್ಟು ಮಜಾ ಇತ್ತು ಅಂತೀರಿ...

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಈಗ ಕೇವಲ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ರೈಲುಗಾಡಿಗಳ ಸಾಲನ್ನು ಫಾರ್ಮೇಷನ್ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಊರಿಗೂ ಹೋಗದ ಫಾರ್ಮೇಷನ್‍ಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನಿಂದ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳೊಳಗೆ ಹತ್ತಿ ಆ ಕಡೆ ಇಳಿಯುವುದೊಂದು ಮಜಾ. ಎರಡು ಬೋಗಿಗಳ ನಡುವೆ ಇರುವ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವುದೊಂದು ಥ್ರಿಲ್. ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತರವಾದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ.

ಕೆಲವು ಸಲ ಒಂದು ಒಂಟಿ ವ್ಯಾಗನ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಟ್ರಯಾಂಗಲ್ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ‘ಅಪ್’ಗೆ ನೂಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿ ‘ಡೌನ್’ನಲ್ಲಿ ಜುಂಯ್ ಎಂದು ಬರುವುದು. ಪಾಯಿಂಟ್ ಸನ್ನೆಯ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಗೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು.

ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಾ ಆಗುತ್ತಾ, ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟೆವು.

ಐಸ್‍ಪೈಸ್, ಗುಲ್ಟೋರಿಯಾಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಾಯವಾದವು. ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಫುಟ್‍ಬಾಲ್ (ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ).

ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬಂದೊಡನೆ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜನವರಿ ಬಂದಾಗ ಬದಲಾವಣೆ ಬಂದಿತು.

-0-0-0-

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more