ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -123


03-05-2018

ನಮ್ಮ ಅಯ್ಯ ಬೆಳಗ್ಗೆ 6.50ಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಊಟದ ಬುತ್ತಿ ತಗೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಮನೆಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಸೈರನ್. ಅದು ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಸಲ ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳು ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆ. ಇದರ ನೈಜ ಉಪಯೋಗ ಯಾವುದಾದರೂ ರೈಲು ಅಪಘಾತ ಆದಾಗ. ಏಕೆಂದರೆ ರೈಲುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟವರೆಲ್ಲ ಅಪಘಾತದ ಸ್ಥಳ ತಲುಪಲು ಮನೆಯಿಂದ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರಿದ್ದ ರೈಲಿಗೆ ಅಪಘಾತವಾದರೆ ಒಂಬತ್ತು ಸಲ ಮತ್ತು ಗೂಡ್ಸ್ ರೈಲಾದರೆ ಏಳು ಸಲ ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಳಸದೇ ಬಳಸದೇ ಅದಕ್ಕೆ 'ಗಂಟಲು' ಕಟ್ಟಿ ತುರ್ತು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕೂಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ 7 ಮತ್ತು 5 ಗಂಟೆಗೆ ಕೂಗಿಸುವ ಪರಿಪಾಠ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.
ಅಯ್ಯ ಅವರ ರೈಲು ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ವಿಶೇಷ ರೈಲು. ಮೈಸೂರು, ಚಾಮರಾಜಪುರಂ ಆದ ನಂತರ ಅಶೋಕಪುರಂ. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ವರ್ಕ್‌ಶಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಯ್ಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಛಾರ್ಜ್‌ಮನ್ ಆಗಿದ್ದರು. ಇಂಟರ್‍‌ನಲ್ಲಿ (ಪಿಯುಸಿ)ಬಾಟನಿ ಓದಿದ ಅಯ್ಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಕೆಲಸ ಕಲಿತು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದರು.
ನನ್ನ ಅಯ್ಯ ಅವರ ಅಯ್ಯ ರಾಮಾನುಜಂ ವೀರಾಂಬುಧಿ. ಅವರ ಹೆಸರೇ ನನ್ನದು. ನನ್ನ ಜನ್ಮ ನಾಮ. ಆಮೇಲೆ  ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ (ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು) ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರಾದ ಯತಿರಾಜ್ ಎಂದು ಇಟ್ಟರು.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ 'ಭಜ ಯತಿರಾಜಂ' ಹಾಡು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.
ಯತಿರಾಜ್ ಎಂದು ತಮಿಳುನಾಡು ಕಡೆ ಹೆಂಗಸರ ಹೆಸರೂ ಇದೆಯಂತೆ. ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲೇಜಿನ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಎತಿರಾಜ್ ಕಾಲೇಜ್...
ನಾನು, ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ತಂಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ವಯಸ್ಸು ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ 20 ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಸಿಬ್ಲಿಂಗ್ ರೈವಲ್ರೀ ಇತ್ತು. ಆ ಪದ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪಾಪ.. ಅವಳನ್ನು ಪರಚಿ, ಹೊಡೆದು, ಅವಳ ತಲೆಯನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ಗುದ್ದಿ... ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ಅಯ್ಯನ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಇತ್ತು. ತಂಗಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಡಾಗ ಅಯ್ಯನ ಬಳಿ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ನೆನಪಿದೆ.
ಕೋಪ ನಮ್ಮ ಅಯ್ಯನಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ತಾತನ ಬಳುವಳಿ ಆಗಿತ್ತು ಈ ಕೋಪ.
1952ರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅಯ್ಯನ ಮದುವೆ ಆಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಜನನ 1957.
ನಾನು ಹುಟ್ಟುವೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ನನ್ನ ತಾತ ರಾಮಾನುಜಂ ತೀರಿಕೊಂಡರಂತೆ. ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ನೋಡಿದ ಅವರ ಪತ್ನಿ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ವೇಂಗಡಮ್ಮ ನೀನು ತಾತನನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತೀ ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲೋ ಅವರೇ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೇನ್ಸುತ್ತೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.
ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ಅಬ್ಬಾ ತಾತನ ಅಪರಾವತಾರ ಅಂದಿದ್ದ ನೆನಪಿದೆ.
ಅಮ್ಮ ಅಂದು ಮನೆ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ನಾನು ಹೊರಬರಬೇಕೆಂದು ಒದೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆನಂತೆ. ಮೈಸೂರು ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀಪುರಂ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ 9.15...ಆಗಸ್ಟ್ 11 ನನ್ನ ಜನನ ಆಯಿತು.
                      -0-0-0-0-0 -

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more