ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -70


11-03-2018
ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಂದಿನ ನೆನಪುಗಳು ಅನೇಕವಿವೆ. ಕೆಲವು ಅಳಿಸಿವೆ. ಕೆಲವು ಹೇಳಬಾರದೇನೋ..!
ನಾವು ಮೈಸೂರು ರೈಲ್ವೇ ಕಾಲೋನಿ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಮನೆಗೆ 1960ರಲ್ಲಿ ಬಂದೆವಂತೆ. ‘ಅಂತೆ’ ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಾಗ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು. ನನ್ನ ತಂಗಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷವಿರಬಹುದು.
ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಹಳವೇ ಸಣಕಲನಾಗಿದ್ದೆ. ಬಹಳ ಬೇಗ ಖಾಯಿಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ತಂಗಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟ್ರಾಂಗು.
ಎಂದಿನಂತೆ ಸಿಬ್ಲಿಂಗ್ ರೈವಲ್ರೀ. ಬಹಳ ಸಲ ಅವಳನ್ನು ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಪರಚಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿದಿದ್ದೇನೆ. ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಏಟು ತಿಂದಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅವಳು ಮುದ್ದು! ಅಂದ ಹಾಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಅಯ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪ ಎನ್ನುತ್ತವೆ. ಅಯ್ಯ ಎನ್ನುವುದೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎನ್ನಿಸಿತು.
ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗಾಗ ಕೋಪ ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳುವಾಗ ನನ್ನ ಅಯ್ಯ ಅವರದು ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ!
ಅಪ್ಪ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟರೆ ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಮ್ಮನ ಕೆಲಸ.
ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಬೂಬಮ್ಮನ ಬಳಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಮ್ಮ ಎದುರು ಮನೆಯ ಆಂಟಿಯೋ, ಹಿಂದಿನ ರಸ್ತೆಯ ಪದ್ಮಾ ಮಾಮಿಯೊಂದಿಗೋ ದೇವರಾಜ ಮಾರ್ಕೆಟ್‍ಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಫರ್ಲಾಂಗ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್. ಅದರಾಚೆಗೆ ಜೀವಣ್ಣರಾಯನ ಕಟ್ಟೆ ದಾಟಿದರೆ ಗಾಯತ್ರಿ ಭವನ್ ಇದ್ದ ಧನ್ವಂತರಿ ರಸ್ತೆ. ಆ ರಸ್ತೆಯ ನಡುವೆಯೇ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಕೆಟ್‍ಗೆ ಗೇಟ್. ಅಲ್ಲಿಯೇ ತರಕಾರಿ, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ, ದಿನಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಟ್ಯಾಚ್ಯೂ ಸ್ಕ್ವೇರ್ ಬಳಿ ಕುದುರೆ ಕಟ್ಟಿದ ಟಾಂಗಾವನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ ದಾಟಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಒಂದು ಭಾರೀ ಅಪ್ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಳು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಮಕ್ಕರ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅಮ್ಮ ಆ ಟಾಂಗಾ ಸಾಬನನ್ನು ‘ನಿಮ್ಮ ಗಾಡಿ ಎಲ್ಲಿನದು?’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ಒಂಟಿಕೊಪ್ಪಲ್ ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದೂವರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಕುದುರೆಗಳು ತಹತಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂಟಿಕೊಪ್ಪಲ್‍ಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ. ಕುದುರೆಗಳು ವಾಯುವೇಗದಲ್ಲಿ ಆ ಅಪ್‍ನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಏಕೆಂದರೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದರೆ ಕುದುರೆಗೆ ಅದರ ಮಾಲೀಕ ಹುರುಳಿ, ನೀರು ಕೊಡುವನೆಂದು ಗೊತ್ತಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಶ್ವಹೃದಯ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
-0-0-0-
 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more