ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -18


18-1-2018
ನಮ್ಮ ತಾಯ್ತಂದೆಗೆ ನಾವು ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳು. ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ತಂಗಿ ನಡುವೆ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕೇವಲ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳು. ಆ ನಂತರ ನನ್ನ ಎರಡನೆಯ ತಂಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ನನಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ.
ನನಗೂ, ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ತಂಗಿಗೂ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಗೊಂಬೆ! ಸದಾ ಅವಳನ್ನು ಆಟವಾಡಿಸುವುದು (ಮತ್ತು ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು!) ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಟೈಮ್‍ಪಾಸ್.
ಅವಳನ್ನು ದುಪ್ಪಟಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿ ಜೋರಾಗಿ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವಳು ನಕ್ಕರೆ ಓಕೆ. ಅವಳು ಅತ್ತರೆ ಅಮ್ಮ ಬಂದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಗದರಿಸಿ ಅವಳನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವಳಿಗೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ತಿಂಗಳಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ನಾಲ್ಕು ಹಲ್ಲುಗಳು ಬಂದಿದ್ದವು. ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾಗಿ ಬಲು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದಳು.
ನಾವಿದ್ದ ರೈಲ್ವೇ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಬೇಬಿ ಷೋ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇದೆಯೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು, ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ತಂಗಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ತಂಗಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಡೆದೆವು. ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರು, ಅವಳ ಹೆಸರು ನೀಡಿ ಜಡ್ಜ್‍ಗಳು ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದು, ನಂತರ ಅವಳನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆವು.
ಸಂಜೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಾಗ ಅಮ್ಮನನ್ನೂ, ಅಪ್ಪನನ್ನೂ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದಿದ್ದಳು! ಒಂದು ಸೀಮೆಣ್ಣೆ ಸ್ಟೌ. ಉಮ್ರಾವ್ ಎಂದು ಅದರ ಹೆಸರು.
ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೇವಲ ಇದ್ದಿಲ ಒಲೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಜೋಡಿ ಒಲೆಗಳು. ಅಮ್ಮ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಗಾಗ ಕೆಮ್ಮಣ್ಣನ್ನು ಸಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಸೀಮೆಣ್ಣೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು!
ಈ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಸೈಡ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿ ಅಂದಿನಿಂದಲೇ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದ್ದಳು. ದೃಷ್ಟಿ ಆಗಿರಬಹುದು ಎಂದರು ಅನೇಕರು. ಬಡವಾಗಿಹೋದಳು ಪಾಪ!
ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆಗೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೇಷನ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದು 1973 ಎಂದು ನೆನಪು. ಮೊದಲ ಪಿಯುಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆಗೆ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಯೂ. ಎರಡು ಮೂರು ಪಾಯಿಂಟುಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಗುರುತಾಗಿ ಒಂದು ಕಲ್ಲನ್ನು ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಡಬ್ಬ ಇಟ್ಟರೆ ಅದು ಕಳ್ಳತನ ಆಗಬಹುದಿತ್ತು!
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಂತಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊಬೈಲ್ ಇರಲಿ, ಲ್ಯಾಂಡ್‍ಲೈನ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲ ಅದು. ವರ್ಡ್ ಆಫ್ ಮೌತ್ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಾಯಿ – ಕಿವಿ-  ಬಾಯಿ... ಹೀಗೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದವು ಸುದ್ದಿಗಳು.
ಆ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಮಾರುವಾತ ಕೂಡ ಎಂತಹ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಉಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಲೀಟರ್ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಆರು ಲೀಟರ್ ಸೀಮೆಣ್ಣೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಬಾಯಿ ಯಾರಿಗಿತ್ತು ಅವನನ್ನು ದಬಾಯಿಸಲು?

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -86

27-03-2018 ಪ್ರಾಯಶಃ 1983 ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಮತ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಓದಿ 'ಈ ಹಾಳು ಕಾದ್ರಾ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಆ ಪಾಪದ ಹುಡುಗಿ ತುಳಸಿಗೆ ಏನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಾನೋ!' ಎಂದಾಗ ಅರೆ! ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಈ ರೀತಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಿರೋದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರೆದವರಾರೆಂದು ನೋಡಿದೆ. ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್. ತೆಲುಗು ಮೂಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ :ಬೇಲೂರು ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್. ಓ ಇದು ಅನುವಾದ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯದ್ದನಪೂಡಿ ಸುಲೋಚನಾ ರಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಿಳಾ ಲೇಖಕಿಯರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಯಾರೋ ಗಂಡಸರ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬಿ. ವಿ. ವೈಕುಂಠ ರಾಜು ಅವರ 'ವಾರಪತ್ರಿಕೆ'ಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಅನ್ನೋ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಓದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ! ದಬ್ಬೆಂದು ಅವರ ಶೈಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋದೆ. ಅಬ್ಬಾ... ಈ ಅನುವಾದವೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಮೂಲಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು! ನಾನು 1969-72 ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರಭ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಾರೆಯರ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಸಾದ್ ಅಕ್ಕಂದಿರಾದ ನಾಗವೇಣಿ ಮತ್ತು ವಿಮಲ ನನಗೆ ಅವನ್ನು ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ನನ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -104

14-04-2018 ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ‘ನಿನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ. ಟಕ್ಕನೆ ಅವನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗ ಮುರಿದಿತ್ತು. ನಾನು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ಹೇ ಬಾ’ ಎಂದು ಕೂಗತೊಡಗಿದ! ಬೀಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿಸಲು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು ಖರ್ಚಾದವು. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಟೆಸ್ಟ್‍ಗೆ 5 ರಿಯಾಲ್ ಒಮಾನಿಗಳು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದು ದಿನಗಳ ಊಟ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಟೆಸ್ಟ್ ಫೀಲ್ಡ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋದವನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಕರೆದಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನನ್ನ ಕಾರು ಗುರು ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಬಂದವನು ‘ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ’ ಎಂದವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅರಾಬಿಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ. ಒಬ್ಬ  ಎತ್ತರದ ಯುವ ಪೊಲೀಸ್ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಹೋದ. ಆಗ ಅವನ ತಲೆಯು ಕಾರಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ದಬ್ಬೆಂದು ಹೊಡೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ನಾನು ಫೆಯ್ಲ್ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂದ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಯಲು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ...
Read more

ಯತಿ ಸ್ವಂತೀ -102

12-04-2018 ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ  ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಬಂದಿತ್ತು.  ಆಗ ನನಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಒಮ್ಮೆ ವೊಕ್ಹಾರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಫೋರ್ಟಿಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕನ್ನಿಂಗ್‍ಹ್ಯಾಂ ರಸ್ತೆ) ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನೋಡಲು ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋದೆವು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ ಸ್ಕೂಟರ್. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆ. ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಊರ್ವಶಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಾಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಏಯ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಕ್ಡ್ ಟು ದ ಸ್ಕಿನ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಧಾ ರಘುನಾಥನ್ ಅವರ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಸುಧಾ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚಿಟಿಚಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಳೆಹುಳುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಆಗ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು. ಮನೋಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಆ ಕಥೆಯು ತರಂಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಛೇರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದೇ ಕೈನೆಟಿಕ್ ಹೊಂಡಾ. ವಿಜಯನಗರದವರೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ...
Read more